Op vakantie, aan het zwembad… en ineens sta je midden in een ontslagzaak

6 juli 2026

Op vakantie, aan het zwembad… en ineens sta je midden in een ontslagzaak

Je denkt dat je als arbeidsrechtadvocaat op vakantie even afstand neemt van het werk. Zon, zee, een zwembad, een paar gezellige pensionadas die elkaar vertellen welke knie inmiddels is vervangen en ouders die hun kinderen in het water in de gaten houden. Op de achtergrond het strand. Heerlijk.

Tenminste… totdat je oog valt op de badmeester.

Hij zit op zijn stoel. Of beter gezegd: hij hangt erin. Zijn hoofd zakt steeds verder naar voren. Hij slaapt.

"Nee toch", denk ik. "Word wakker!".

Niet alleen omdat ik graag veilig wil zwemmen, maar ook omdat mijn arbeidsrechtelijke radar onmiddellijk begint te draaien. Deze jongen heeft één kerntaak: de veiligheid van de zwembadgasten bewaken. Als er nú iets gebeurt, is hij te laat. En dan?

Ik kijk om me heen. De gesprekken van de pensionadas gaan vooral over heupen, rollators en hoe lang het geleden is dat iemand nog echt heeft gezwommen. De meesten zouden zichzelf nauwelijks uit een benarde situatie kunnen redden. Moet ik naar de badmeester lopen en hem wakker maken? Of hoort dat niet? Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd.

En dan denk ik ook nog: "Als de hotelmanager dit ziet…".

Dit kan toch niet?

Opeens schrikt de badmeester wakker. Gelukkig, denk ik. Met een sisser afgelopen.

Maar nog geen paar minuten later zakt zijn hoofd opnieuw naar voren. Weer in slaap.

Wat is hier aan de hand? Gisterenavond iets te diep in het glaasje gekeken? Ziek? Uitgeput? Of gewoon een enorme inschattingsfout?

Na ongeveer een half uur watertrappelen en dit tafereel gadegeslagen te hebben, verschijnt inderdaad de hotelmanager.

Hij loopt recht op de stoel af. De badmeester schrikt wakker en schiet van zijn stoel.

In mijn hoofd hoor ik de manager al zeggen:

"Je bent op staande voet ontslagen."

De arbeidsrechtjurist in mij vult het plaatje direct aan. Is er sprake van een dringende reden? Het slapen tijdens een functie waarin de veiligheid van gasten centraal staat, kan zeker (1) een dringende reden opleveren. En als de werkgever direct ingrijpt en het ontslag meteen meedeelt, wordt ook voldaan aan de vereisten van (2) onverwijldheid en (3) de onverwijlde mededeling van de dringende reden. Maar daarmee ben je er nog niet. Ook (4) de persoonlijke omstandigheden van de werknemer spelen een rol. Hoe lang is hij in dienst? Is er eerder iets voorgevallen? Zijn er omstandigheden die het incident verklaren? Juist bij een ontslag op staande voet moet uiteindelijk een afweging van (5) alle omstandigheden van het geval worden gemaakt.

Mijn echtgenoot kijkt er heel anders naar.

"Ach, arme jongen", zegt hij. "Er is hier toch nauwelijks iets te doen?".

Daar was ik het niet mee eens.

Juist als er weinig gebeurt, moet je alert blijven. Het moment waarop iemand in de problemen raakt, laat zich nu eenmaal niet plannen. Een badmeester is geen decorstuk. Hij is er juist voor die ene keer dat het misgaat.

Ik doe direct verslag aan het thuisfront: "Ik heb gewoon van dichtbij een ontslag op staande voet meegemaakt!".

Althans… dat dacht ik.

Een paar uur later zie ik dezelfde badmeester weer rondlopen. Niet meer op zijn stoel, maar druk bezig met het inklappen van de parasols en andere werkzaamheden.

Kennelijk was het ontslag op staande voet nog niet gegeven. Was het soms bij een stevige waarschuwing gebleven?

En toen begon mijn arbeidsrechtelijke brein opnieuw te werken.

Hoe zou de hotelmanager dit hebben vastgelegd? Is er een officiële waarschuwing gegeven? Zijn er afspraken gemaakt over verbetering? Is genoteerd wat er precies is gebeurd, zodat bij een volgende keer een zwaardere maatregel kan volgen?

Of… was de beslissing misschien nog helemaal niet genomen? Na een incident mag hij eerst de werknemer horen, een belangenafweging maken en, als dat nodig is, arbeidsrechtelijk advies inwinnen. Zolang de werkgever maar voortvarend handelt en niet onnodig blijft dralen.

Misschien verdiende deze jongen een tweede kans en spelen er allerlei andere belangen op de achtergrond. Of wil de manager eerst nog zekerheidshalve zijn advocaat raadplegen? Dat weten wij als buitenstaanders natuurlijk niet.

Maar één ding weet ik wel: de rest van de week heb ik hem op zijn post niet meer gezien.

Zelfs op vakantie laat het arbeidsrecht je nooit helemaal los. En eerlijk gezegd… dat maakt het vak misschien juist wel zo leuk.

De moraal van het verhaal? Wat je niet weet, vult je brein vanzelf in. Ik dacht een ontslag op staande voet te hebben gezien. Maar was dat wel zo? Ik kende de feiten niet. Een werkgever kan zich die luxe niet permitteren. In het arbeidsrecht moeten alle beslissingen gebaseerd zijn op feiten, niet op aannames.

Dus….Twijfel je als werkgever of een ontslag op staande voet standhoudt? Dan is snelheid belangrijk, maar zorgvuldigheid maakt vaak het verschil.